Pulau Qing Wu lembap, embun pagi masih sentiasa tidak hilang. Sang Yu duduk di hadapan cermin logam, muka bercakap putih seperti kertas, mata dibawah kelopaknya berwarna biru muda, dan dia tidak tidur semalaman kemarin.
Sang Yu ingin mencuci diri sendiri hari ini, tetapi tangannya kanan sangat sukar mengambil kuasa, jadi gerakan memasukkan rambutnya ke dalam kepala adalah lambat dan kasar.
Dia mengambil sebatang pinai yang indah berwarna merah dan membandingkannya dengan rambutnya. Ia belum pernah memakai barang yang begitu mahal dalam hidupnya, jadi ia sentiasa merasa tidak nyaman.
Sebelum ini, dia selalu didandan oleh cungin atau menyembunyikan rambutnya di bawah tapak hitam hitam untuk mudah membunuh.
Satu kali, dia melihat seorang cungin memakai pinai di antara rambutnya, Sang Yu sempat terdiam sebentar, tidak tahu apakah dia juga akan dapat memakai pinai yang cantik...
"Ratu, masanya makan pagi sudah."
Lin Amah membawa piring makanan masuk, Sang Yu segera menempatkan pinai di atas meja.
Tetapi Lin Amah telah melihatnya. Dia tersenyum dan mendekati, lalu memasang pinai itu di kepalanya.
"Ratu cantik, memakai pinai ini lebih menawan."
Sang Yu melihat dirinya di cermin, warna putih di wajahnya sepertinya menambah sedikit kesegaran.
"Terima kasih, Lin Amah."
Sebelum ia boleh berkata-kata lagi, suara langkah yang mendesak datang dari luar. Kemudian datanglah pengumuman kecil dari seorang pangeran: "Raja datang—"
Lin Amah gemetar dan berkata: "Raja!"
Tetapi Sang Yu tidak mengangkat mata sebahagian pun. Dia hanya meletakkan sikat gigi di atas meja.
Pada ketika Qi Heng masuk ke dalam kamar dengan langkah besar, dia melihat bentuk tipis Sang Yu seperti kertas宣纸，随时可能碎裂。
他的心头莫名一紧，随即又被莫名的烦躁取代。“阿余。”他沉声唤道。
Sang Yu慢悠悠地起身，跪下行礼：“奴……”
她回过神来，改口道：“臣妾参见陛下。”
Sang Yu的声音很平静，透出微微的沙哑，只像一潭死水。
Qi Heng的眉头皱得更紧，上前一步想扶她起来，却见Sang Yu不着痕迹地后退半步，自己站了起来。“陛下亲临，臣妾惶恐。”
她垂着眼帘，声音恭敬而疏离。
Qi Heng的手僵在半空中，一股无名火猛地窜上心头。他收回手，负在身后，指节捏得发白。
“昨日册封大典，你不想解释解释？”
Sang Yu的睫毛轻轻颤动，依旧低着头。
原来，他是来问罪的。“臣妾知罪了。”
Qi Heng一怔，缓缓冷笑，“你现在，倒是把这些话拿捏得恰到好处，一辈子的奴样。”
永远低着头，永远逆来顺受，像一团没有骨头的软泥。
他本就是帝王血脉，如今一层玄色长袍，不怒自威，像一座压迫的石像。Sang Yu如今再看他时，要使劲仰头。
“北寒三年，晚宁独自打理行宫上下，从未出过差错。”他不自觉将两个人放在一起比较，“你却在这么重要的册封大典上拖延怠慢。”
Sang Yu的肩膀几不可察地抖了一下，却仍保持着恭顺的姿态：“陛下教训的是。”
Qi Heng看着她这副模样，胸口愈发窒闷。他今日来本是想来看看她，再宽慰一下她关于位份之事。可她的态度让他连发作的理由都找不到。就像一拳打在棉花上，无处着力。“桑余。”他忽然唤她的名字，声音低沉，“我封你为婕妤，你应该明白我的意思。”
Sang Yu终于抬起头，眼中一片死寂，像过往多年一样，露出一个想让他安心的笑：“臣妾明白。”
“清梧院偏远安静，正适合臣妾养病。过去的事……臣妾早已忘了。”
Qi Heng盯着她的眼睛，想从中找出一丝怨恨或委屈，却只看到一片荒芜。不知道为什么，他只觉得越发恼怒。“很好。”他转身向外走，“记住你今天说的话。”
直到Qi Heng的脚步声彻底消失，Sang Yu才像被抽走了全身力气般跌坐在椅子上。林嬷嬷慌忙上前，欲言又止：“娘娘……”
Sang Yu缓缓开口：“让我一个人待会儿吧。”
她现在终于知道什么叫帝心如渊，什么叫伴君如伴虎。可他应该知道，她从不会给他添麻烦的。
Sang Yu刚拿出惠嫔留下的玉佩，院外又传来一阵脚步声，和刚刚的不一样。“贺昭仪到——”
Sang Yu眉头一皱，急忙将玉佩收进袖子里。贺昭仪却已带着两名宫女大摇大摆地走了进来。她是礼部侍郎之女，可却是出了名的张扬肆意。以前就心悦Qi Heng，并且经常来找他。也因此，在Qi Heng的背后才有礼部的支持。她曾经来找Qi Heng时就对Sang Yu产生厌恶。“看看桑妹妹怎么了？脸色这么差。”贺昭仪一身华服，头上的金步摇随着她的动作叮当作响。“看来昨晚没睡好吧？”
Sang Yu行礼：“见过贺昭仪。”
贺昭仪看她这幅顺从的模样，轻笑一声，自顾自地坐了下来。“免礼吧。别怕，本宫今日来只是想与妹妹叙叙旧。”
她特意加重了“妹妹”二字，眼中闪烁着恶意的光芒。她一直因为Qi Heng对Sang Yu的不同而记恨在心。Sang Yu心知来者不善，只能强打精神应对。“不知昭仪想聊什么？”贺昭仪端起茶杯慢条斯理地抿了一口，随即皱眉。“听说皇上刚来过？”她故作意味地挑眉，“妹妹这茶泡的可真是欠火候了。要如何招待圣驾？”
Sang Yu正要去换茶杯时，贺昭仪却突然握紧了杯子。“桑妹妹这是怎么了？”贺昭仪满意地看着她瞬间惨白的脸色继续添油加醋：“可不是嘛。听说陆贵妃在北寒行宫独居的小院种满了皇上最爱的海棠。每年花开时节皇上必定会去——”
“昭仪娘娘……”林嬷嬷打断她却被桑余抬手制止。桑余缓缓站起身衣袖下的手抖得几乎握不住那枚玉坠。她记得就是从三年前的春日开始Qi Heng有了微服私访的习惯也不让她跟随。那一去就是半月回来时衣襟上沾着淡淡的海棠香。“陛下何时喜欢上海棠了？”他怎么说来着？“路上偶遇一片花海觉得新鲜。”多可笑啊。她为他挡过刀剑为他杀过政敌却连他喜欢什么花都不知道。而那个远在北寒的陆晚宁早已在他心里种下了一片花海。“娘娘……”林嬷嬷担忧地扶住她摇摇欲坠的身体。桑余却突然笑了笑声浅淡：“原来如此……原来如此……”“桑妹妹怎么了？”贺昭仪故作关切，“莫非这些皇上从未告诉过你？”